Seksualiteit, dood en religie

Sinds de discussie los is gebrand over misbruik in de kerk, worden bij Pauw & Witteman, Eva en alle mogelijke andere praatprogramma's allerlei vragen gesteld. Merkwaardig genoeg komt een vraag er bekaaid af: hoe komt het eigenlijk dat dat celibaat voor het kerkelijke neusje van de zalm een van de grondregels is in de kerk? En hoe komen we aan de tegenhanger van het celibaat, namelijk de gangbare niet-kerkelijke houding ten aanzien van seks? Tegenover 'seks mag niet' staat hier juist weer 'seks moet'. Seks is een consumptie-artikel. En de mens heeft de twijfelachtige eer om het enige zoogdier te zijn dat vindt dat je dit genotsmiddel minstens honderd keer per jaar moet 'genieten'. Lukt dat niet, dan resten ons potten met pillen, cursussen en onverbiddelijk verplichtelingeriesetjes plus allerlei hulpstukken. Nogmaals: is dat normaal? En is daar een alternatief voor?

Ziedaar de thematiek die mij op het spoor zette voor mijn bachelorscriptie. Daarin maak ik een vergelijking tussen de grondwaarden in christendom en de westerse cultuur die daaruit voortkwam enerzijds, en de grondwaarden in de tantra en de daaruit voortkomende sporen van de bijbehorende oosterse cultuur anderzijds.

Wat bleek hieruit? Dat zowel de religieuze angst voor seksualiteit als de niet-religieuze consumptiecultuur rondom seksualiteit voortkomen uit een culturele onevenwichtigheid. En dat dat alles heel wat te maken heeft met de ingeboren menselijke angst voor de dood. Steeds meer wetenschappers pleiten voor een herziening van onze culturele waarden. Dat vereist wel een eerlijke blik op onze eigen culturele blinde vlek. Wat wij normaal noemen, hoeft dat helemaal niet te zijn....

Laat je je niet afschrikken door het wetenschappelijke taalgebruik, dan kan mijn bachelorscriptie je van interessante nieuwe inzichten voorzien....